2009 ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΜΙΑ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ!
Μια παράσταση στηριγμένη στο έργο του ποητή Ρώμου Φιλύρα "Η ζωή μου εις το Δρομοκαίτειον"
Από τις 7 Οκτωβρίου έως και τις 8 Νοεμβρίου 2009 στο θέατρο ΑΡΓΩ studio.
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Ιουλία Σταυρίδου
Μουσική επιμέλεια:Κωσταντής Σφέτσας
Φωτισμοί: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σοφία Δερμιτζάκη
Βοηθός Σκηνογράφου: Δανάη Ανεζάκη
Φωτογράφηση παράστασης: Χριστίνα Καρακαλπάκη
ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Στο ρόλο του Ρώμου Φιλύρα ο Δημήτρης Κοτζιάς
Παίζουν ακόμη οι ηθοποιοί:Ζαχαρούλα Οικονόμου,Κωστής Σειραδάκης
Η παράσταση «Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!» μας δίνει την αφορμή να φωτίσουμε τη μορφή αυτού του - σχεδόν ξεχασμένου σήμερα - Έλληνα ποιητή και να ανιχνεύσουμε την πορεία των ανθρώπων που καταχωρούνται ως τρελοί, απομονώνονται και ασυλοποιούνται από την υγιή κοινωνία.
Πρόκειται για ένα μονόλογο που απευθύνει ο τρελός ποιητής προς τους υγιείς θεατές. Τον κύριο λόγο έχουν η επιθυμία, ο ερωτικός οίστρος, ο σαρκασμός.Τραγική είναι για τον Φιλύρα η διαπίστωση ότι δεν είναι τόσο τρελός όσο θάπρεπε, γιατί διαθέτει ακόμη μνήμη και λογική.Το τελικό κείμενο της παράστασης απαρτίζεται από τις ημερολογιακές σημειώσεις του Φιλύρα, που φωτίζονται μέσα από την ποίησή του.
Σαν τίτλος της παράστασης επιλέχτηκε η φράση, που ο ίδιος σημείωνε κάτω από τα ποιήματα που έστελνε από το Ψυχιατρείο σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του. Την ίδια φράση («Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!») χρησιμοποιούσε συχνά ως αποχαιρετιστήρια σε όσους τον επισκέπτονταν στην 15χρονη παραμονή του στο Δρομοκαΐτειο.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
Τετάρτη : 21:15
Πέμπτη : 21:15
Παρασκευή : 21:15
Σάββατο : 21:15
Κυριακή : 20:00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Γενική Είσοδος : 16 €
Φοιτητικό : 10 €
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 60 λεπτά
Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΧΕΙ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ
Ο ποιητής Ρώμος Φιλύρας
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Β. Οικονομόπουλος, γεννήθηκε στο Δερβένι Κορινθίας το 1888 και πέθανε στο Δρομοκαΐτειο, στις 9 Σεπτεμβρίου 1942. Μορφώθηκε κατ' οίκον από τον πατέρα του, που 'ταν εκπαιδευτικός και στα 14 του εγκατασταθήκανε στην Αθήνα όπου εργάστηκε σ' αθηναϊκές εφημερίδες. Πέρασε πολλές περιπέτειες και μεταπτώσεις σ' όλο τον υγιή του βίο, ύστερα, συνεπεία αφροδισιακού νοσήματος, το 1920, πέρασε τα σύνορα της ουτοπίας και του δράματος, για να υποκύψει στη τρέλα. Το 1927 κλείστηκε στο Ψυχιατρείο, -όπου δε σταμάτησε να γράφει, άλλοτε καλά και στρωτά κι άλλοτε παντελώς αλλοπρόσαλλα ποιήματα, τα οποία συνέγραφε σε χαρτί του ψυχιατρείου και τα χάριζε αφειδώς στους επισκέπτες-. Δεν κατόρθωσε να βγει ποτέ από 'κει, έχοντας κι εκείνος τελικά την τύχη του Γ. Βιζυηνού και του Μιχαήλ Μητσάκη.
Για το έργο του γράφτηκαν πολύ κολακευτικά λόγια από τους σύγχρονούς του συγγραφείς, ο Βάρναλης, για παράδειγμα, τον χαρακτήριζε «Ρεμπώ της Ελλάδας», κάτι που θα επισημάνει κι ο Μαλακάσης, συσχετίζοντας την ποίησή του με τα «Άσματα του Μαλντορόρ» του Λωτρεαμόν και το «Μεθυσμένο καράβι» του Ρεμπώ.
ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ
«Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!»
Πρόκειται για την κατάθεση ενός πάσχοντος, που βρίσκεται παράλληλα μέσα και έξω από την ασθένειά του. Μια σειρά κειμένων-καταγραφή εντυπώσεων του ποιητή από τη ζωή του στο ίδρυμα. Δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», με πρωτοβουλία του Αιμίλιου Χουρμούζιου, τον Ιούνιο του 1929.
Το «Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟΝ» γράφτηκε στα διαλείμματα των φωτεινών αναλαμπών του ποιητή. Η ματιά του Φιλύρα είναι άλλοτε κλινική (καθώς περιγράφει τα συμπτώματα της ασθένειάς του) κι άλλοτε υπαρξιακή και φιλοσοφική (όταν προβληματίζεται πάνω στη διάκριση παράλογου-λογικού και τρέλας-σωφροσύνης). Οι τολμηρές υπερβολές και αντιθέσεις του κειμένου καλλιεργούν ένα ιδιάζον χιούμορ και παρουσιάζουν έκδηλα σημάδια νεωτερικότητας, που συναντούν τον Υπερρεαλισμό. Το έργο πάλλεται ανάμεσα στη σκιά και το φως˙ τον κύριο λόγο έχουν η επιθυμία, ο ερωτικός οίστρος, ο σαρκασμός.
Τραγική είναι για τον Φιλύρα η διαπίστωση ότι δεν είναι τόσο τρελός όσο θάπρεπε, γιατί διαθέτει ακόμη μνήμη και λογική, που τον εμποδίζουν να αφομοιωθεί ολοκληρωτικά από το περιβάλλον.
Αποσπάσματα
Ο διπλανός μου είναι ένας άνθρωπος που ταξιδεύει. Προτού πλαγιάσουμε στο θάλαμο για να κοιμηθούμε, βγάνει από τις τσέπες του ένα σωρό παλιόχαρτα και ατελείωτα κουβάρια σπάγγους, πακετάρει μεθοδικά το κρεβάτι του, τα ρούχα, τα παπούτσια του και μας λέει αντί για καληνύχτα «καλή αντάμωση». Ταξιδεύει, πάει στη Λειψία, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αίγυπτο, Ινδίες, Μαρόκο... Επιτρέπεται ο πρώτος τυχών νοσοκομάκος με ένα σκούντημα να ξυπνάει και να ξαναφέρνει πάλι πίσω στο Δρομοκαΐτειο τον άνθρωπο που του δόθηκε με λίγα παλιόχορτα και κάτι σπάγγους να ταξιδεύει σαν το πουλί, να κάνει κάθε νύχτα κι από ένα θείο ταξίδι; Μια φορά που τον εξύπνησεν απότομα ο νοσοκόμος, του φώναξε απελπισμένα: -Άσε με, για το Θεό, χάνω το τρένο!
Είναι σύστημα αυτό, είναι κούρα αυτή, να παίρνουν τη μόνη ευτυχία που απομένει στον τρελό; Τον γιατρεύουμε, μας λένε. Μπράβο! Κι όταν γίνει καλά, θα ξανακάνει ποτέ του ταξίδι με ένα κομμάτι σπάγγο; Ζήτω η τρέλα! Εγώ ο Ρώμος το φωνάζω.
...................................................................................
Η ίδια ώρα χτυπά και για τρελούς και για γνωστικούς.
..............................................................................
Και γιατί ξαγρυπνούν γύρω μας οι νοσοκόμοι; Μοιάζει σαν ειρωνεία, σαν το «φύλακες γρηγορείτε» των φυλακών. Γρηγορείτε μην τύχει και σας φύγει κανείς! Μην τύχει και χάσουν την παρτίδα του παιχνιδιού έξω, σ΄αυτόν τον παράλογο κόσμο. Τι λόγος! Μήπως επρόκειτο ποτέ να κερδίσουμε;...............Εδώ αγαπούμε-αλλίμονο- πιότερο τη ζωή. Γιατί τη χάνουμε και την ξαναβρίσκουμε τυχαία.
..................................................................................
Η ώρα της πρωινής επισκέψεως των γιατρών- τι παράλογη κι ανώφελη φασαρία. Δεν καταλαβαίνω την επιμονή τους να θέλουν καλά και σώνει να μας γιατρέψουν. Να μας γιατρέψουν! Πρώτον, που δεν είναι τόσο εύκολο. Κι έπειτα, είναι απαραίτητο;......
Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από τη λογική. Από τη λογική κι από τη μνήμη που μου απέμεινε, να μην ξαναθυμάμαι τον άμετρο πόθο της ζωής. Να, ελάτε σε μένα, λευκοφόροι ψυχίατροι. Σκύφτε επάνω μου: γιατί εγώ θυμάμαι. Σ΄αυτόν το θάλαμο κανείς άλλος δε θυμάται πιά εκτός από μένα!
...................................................................................
Κάνω γκάφες τη μιά πάνω στην άλλη!Ρωτώ συνέχεια- ο αφελής- τα υπέροχα πρόσωπα της κοινωνίας των τρελών και δεν μπορώ να κρατήσω τα γέλια. Ο Θεός, ο τα πάντα επισκοπών, με βλέπει από το θρόνο του- έναν παλιοτενεκέ του πετρελαίου- και μου κάνει νεύμα να πλησιάσω.
–Άκουσε να σου πω, μου λέει αγέρωχος κι οργίλος...Πρέπει να μάθεις να φέρεσαι.Σου δίνω δυό μέρες καιρό.
-Τι πρέπει, αν επιτρέπει η παντοδυναμία σου, να κάνω σε δυό μέρες;
-Να μη μας περνάς για τρελούς!
..............................................................................
(ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ)
Έρχεσαι στο όνειρο, για να με βασανίζεις σαν έμμονος εφιάλτης. Ήρθες και χθες και προχθές. Και ξαναήρθες κι απόψε...Γδυνόσουνα. Κλειστά τα παράθυρά σου. Και εγδυνόσουνα. Κι εφτερούγιζαν γύρω σου χιλιάδες έρωτες με μικρά φτερά κι έβλεπα πέταλα ρόδων να σκορπιούνται στα λευκά σου σεντόνια και τον εαυτό μου ανάποδα στο προσκέφαλό σου να μετρώ του ταβανιού σου τα σχέδια ώσπου νάρθεις. Ήρθες; Ας παίξει η μουσική!....... Τώρα κοιμήσου εσύ, εγώ τραβώ. Η μουσική ας προηγηθεί. Άγνωστοι κόσμοι, πεθαμένοι αστέρες, πλανήτες με χρυσές ουρές, ας έμπουν μπροστά. Ο γαλαξίας ας ακολουθεί σαν χρυσή διαδήλωσις. Έπειτα ας παραταχθούν τα εξαπτέρυγα των ερώτων. Έπειτα ο ίππος μου ο πολεμικός. Κι έπειτα εγώ, ο νεκρός.
